Select Page

Projekt ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną – Fake News

Projekt ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną – Fake News

U S T AWA
z dnia ………… 2017 r.
o zmianie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną1) oraz niektórych innych
ustaw2)

Art. 1. W ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219) wprowadza się następujące zmiany:
1) dotychczasowy tytuł ustawy otrzymuje brzmienie: „ustawa o świadczeniu usług
elektronicznych w społeczeństwie informacyjnym”
2) w art. 3a dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„4. W zakresie ochrony wolności wyrażania swoich poglądów oraz
pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, świadczenie usług drogą
elektroniczną podlega prawu Rzeczypospolitej Polskiej, jeśli usługa jest dostępna
dla usługobiorców mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w ramach środków społecznego przekazu, które
niezależnie od rozwoju techniki wywołują lub mogą wywoływać skutki na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sferze publicznej lub w gronach
rozpowszechniania informacji.”
3) po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu:
„Usługodawcy usług świadczonych drogą elektroniczną dostępnych na
terenie Rzeczpospolitej Polskiej, choćby pochodziły spoza tego terytorium, a dla
których są one dostępnym społecznym środkiem przekazu, a także pracownicy lub
osoby działające na zlecenie tych usługodawców, nie mogą ograniczać ani w
jakikolwiek inny sposób utrudniać dostępu do tych usług lub dystrybucji
przekazanych do rozpowszechniania komunikatów lub rzeczowych wypowiedzi
wytwarzanych przez usługobiorców społeczności gromadzących się w ramach tych
usług, a także dzienników, czasopism lub innych publikacji prasowych w

1)
Ustawa wdrożona dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w
sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu
elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz. Urz. WE L 178 z
17.7.2000, s. 1; Polskie wydanie specjalne Rozdział 13, Tom 25, s. 399).
2) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219, ustawę z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. z dnia 7 lutego 1984
r. z późn. zm.) oraz ustawę z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U.2016.639 t.j. z późn.
zm.).

– 2 –
rozumieniu ustawy – Prawo Prasowe (Dz. U. poz. 24, z późn. zm.3)) z powodu ich
linii programowej, treści, albo regulaminów świadczenia tych usług, z
zastrzeżeniem zasad wyłączenia odpowiedzialności określonych w Rozdziale 3
oraz procedury zgłaszania i uniemożliwiania dostępu do danych o bezprawnym
charakterze w Rozdziale 3a ustawy.”
4) dodaje się art. 4b w brzmieniu:

„Usługodawcy usług świadczonych drogą elektroniczną w ramach środków
społecznego przekazu, są zobowiązani umożliwić usługobiorcom opatrzenie danej
informacji symbolem graficznym i opisem, jako wątpliwej co do prawdziwości lub
rzetelności,. Mechanizmy usługi świadczonej elektroniczną winny zapewniać także
społeczną formę weryfikacji tych informacji tak co do źródła, ich prawdziwości
oraz rzetelności. Forma i sposób organizacji mechanizmów weryfikacji
pozostawiona jest usługodawcom, którzy winni je przedstawić do publicznej
wiadomości w formie współregulacji przy udziale Przewodniczącego Krajowej
Rady i Radiofonii, stosowanie do art. 3a ust.3 ustawy o radiofonii i telewizji (Dz.
U. z 2016 r. poz. 639, 929 i 2260)”
5) w art. 14:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Nie ponosi odpowiedzialności za przechowywane dane ten, kto
udostępniając zasoby systemu teleinformatycznego w celu przechowywania danych
przez usługobiorcę nie wie o bezprawnym charakterze danych lub związanej z nimi
działalności, a w razie otrzymania urzędowego zawiadomienia lub uzyskania
wiarygodnej wiadomości, o której mowa w art. 15c, o bezprawnym charakterze
danych lub związanej z nimi działalności niezwłocznie uniemożliwi dostęp do tych
danych.”,
b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„1a. W odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych usługodawca, o którym
mowa w ust. 1, ponosi odpowiedzialność gdy posiada wiedzę,
z której wynika w sposób oczywisty bezprawny charakter danych

3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1988 r. poz. 324, z 1989 r. poz. 187, z 1990 r.
poz. 173, z 1991 r. poz. 442, z 1996 r. poz. 542, z 1997 r. poz. 554 i 770, z 1999 r. poz. 999, z 2001 r. poz.
1198, z 2002 r. poz. 1271, z 2004 r. poz. 1181, z 2005 r. poz. 377, z 2007 r. poz. 590, z 2010 r. poz. 1228 i
1551, z 2011 r. poz. 459, poz. 934, poz. 1204 i 1660, z 2012 r. poz. 1136 oraz z 2013 poz. 771.

– 3 –
przechowywanych przez usługobiorcę lub związanej z tymi danymi działalności i
nie uniemożliwia niezwłocznie dostępu do tych danych.”,
c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Usługodawca, który uzyskał wiarygodną wiadomość, o której mowa w art.
15c, o bezprawnym charakterze przechowywanych danych dostarczonych przez
usługobiorcę i uniemożliwił dostęp do tych danych, nie odpowiada względem tego
usługobiorcy za szkodę powstałą w wyniku uniemożliwienia dostępu do tych
danych.”,
d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli usługobiorca działa na zlecenie
lub pod kontrolą usługodawcy.”;
6) po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu:
„Art. 15a. Wyłączenia odpowiedzialności przewidziane w art. 12-14 nie odnoszą
się do roszczeń o zakazanie lub zapobieżenie naruszeniu.”;
7) po rozdziale 3 dodaje się Rozdział 3a w brzmieniu:
„Rozdział 3a
Procedura zgłaszania i uniemożliwiania dostępu do danych o bezprawnym charakterze
Art. 15b. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do usług, o których mowa w
art.14.
Art. 15c. 1. Osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
nieposiadająca osobowości prawnej, która posiada informacje o bezprawnym
charakterze danych zamieszczonych w systemach teleinformatycznych, zwana dalej
„zgłaszającym”, w celu uniemożliwienia dostępu do takich danych, przesyła do
usługodawcy wiarygodną wiadomość o bezprawnym charakterze danych za pomocą
środków komunikacji elektronicznej.
2. Wiarygodna wiadomość zawiera:
1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę lub firmę oraz siedzibę
i adres oraz adres poczty elektronicznej zgłaszającego;
2) jednoznaczne wskazanie danych, które naruszają prawo oraz wskazanie adresów
internetowych lub miejsc, gdzie te dane są dostępne;

– 4 –
3) uzasadnienie wskazujące na istnienie naruszenia prawa, zawierające
w szczególności:
a) wskazanie naruszonego prawa,
b) opis sposobu naruszenia prawa,
c) wskazanie podmiotu naruszonego prawa, o ile jest on znany zgłaszającemu,
jeżeli wiadomość dotyczy naruszenia prawa określonego podmiotu,
d) informację o charakterze chronionego dobra lub szkodzie, jaką może
spowodować dalszy dostęp do danych;
e) informację o tytule prawnym do chronionego dobra, o ile jest on znany
zgłaszającemu;
4) oświadczenie zgłaszającego o zgodności z prawdą przedstawionych informacji.
3. Usługodawca umieszcza na swojej stronie podmiotowej formularz wiarygodnej
wiadomości, zawierający elementy, o których mowa w art. 15c ust. 2.
Art. 15d. Usługodawca w terminie 7 dni od otrzymania wiadomości odrzuca
wiadomość niezawierającą wszystkich elementów, o których mowa w art. 15c ust. 2,
o czym niezwłocznie informuje zgłaszającego.
Art. 15e. Usługodawca, po uzyskaniu wiarygodnej wiadomości, uniemożliwia
dostęp do danych o bezprawnym charakterze niezwłocznie, uwzględniając czas
wymagany dla rodzaju ochronionego dobra lub szkody oraz przesyła usługobiorcy, o ile
możliwa jest jego identyfikacja, wiarygodną widomość zawierającą elementy, o których
mowa w art. 15c ust. 2 pkt. 2-4.
Art. 15f. 1. W przypadku uniemożliwienia dostępu do danych o bezprawnym
charakterze usługobiorca w terminie 14 dni od otrzymania od usługodawcy wiarygodnej
wiadomości, może złożyć do usługodawcy sprzeciw za pomocą środków komunikacji
elektronicznej.
2. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 1 zawiera:
1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę lub firmę oraz siedzibę
i adres oraz adres poczty elektronicznej usługobiorcy;
2) opis danych, do których dostęp został uniemożliwiony;
3) uzasadnienie wskazujące na brak podstaw do uniemożliwienia dostępu do danych,
w szczególności informacje o prawie zgłaszającego do zamieszczenia danych
w systemach teleinformatycznych albo wskazanie działania w ramach
dozwolonego użytku;

– 5 –
4) oświadczenie usługobiorcy o zgodności z prawdą przedstawionych informacji.
3. Usługodawca w terminie 7 dni od otrzymania sprzeciwu odrzuca sprzeciw
niezawierający wszystkich elementów, o których mowa w ust. 2, o czym niezwłocznie
informuje usługobiorcę.
Art. 15g. 1. Usługodawca w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprzeciwu
zawierającego wszystkie elementy, o których mowa w art. 15f ust. 2:
1) uwzględnia sprzeciw i przywraca dostęp do danych, a następnie przesyła
zgłaszającemu sprzeciw usługobiorcy wraz z informacją o przysługującym prawie
do podjęcia czynności wobec usługobiorcy mających na celu ochronę naruszonych
praw, w tym udostępnia zgłaszającemu informacje identyfikujące usługobiorcę,
albo
2) odrzuca sprzeciw i przesyła usługobiorcy wiarygodną wiadomość wraz z
informacją o przysługującym wobec zgłaszającego prawie do podjęcia czynności
mających na celu ochronę naruszonych praw oraz udostępnia usługobiorcy
informacje identyfikujące zgłaszającego.
2. Usługodawca, w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie odpowiada
względem usługobiorcy za szkodę powstałą w wyniku nieprzywrócenia dostępu do
danych.
Art. 15h. 1. Nieskorzystanie z procedury określonej w art. 15c-15g, nie stanowi
przeszkody do wniesienia powództwa do sądu.
2. Skorzystanie z procedury określonej w art. 15c-15g, wstrzymuje możliwość
wniesienia powództwa do sądu do czasu jej wyczerpania.
Art. 15i. Przesyłanie usługodawcy środkami komunikacji elektronicznej
wiadomości, o których mowa w art. 15c ust. 2, wskazujących na bezprawny charakter
danych, które nie naruszają prawa, celem uniemożliwienia dostępu do takich danych,
stanowi czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa
w art. 9 ust. 3 pkt 1.”
8) po rozdziale 5 dodaje się Rozdział 5a w brzmieniu:
„Art. 25a. 1. Sprawy o których mowa w art. 4a rozpoznaje sąd okręgowy,
właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby usługobiorcy na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.

– 6 –
2. Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust.1 stosuje się przepisy
ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1822, z późn. zm.4)) o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z
niniejszej ustawy. Uczestnikami postępowania są usługobiorca i usługodawca usługi
świadczonej drogą elektroniczną.
3. Usługobiorca, najpóźniej w ciągu 24 godzin od chwili powzięcia wiadomości
o zdarzeniu, określonym w art. 4a, może złożyć do sądu wniosek o nakazanie
usługodawcy dostępu do usługi albo nakazanie rozpowszechniania treści objętych tym
przepisem przy czym na usługobiorcy leży ciężar wykazania okoliczności, iż doznał
ograniczeń lub utrudnień w dystrybucji z naruszeniem art. 4a przez usługodawcę.
4. We wniosku należy wskazać elektroniczny adres usługobiorcy oraz
usługodawcy do doręczeń, a jeśli jest to niemożliwe lub utrudnione elektroniczny adres
ogłoszony publicznie przez usługodawcę do kontaktu. Przepisu art. 126 § 2 ustawy –
Kodeks postępowania cywilnego, w zakresie dotyczącym obowiązku wskazania miejsca
zamieszkania pozwanego, nie stosuje się.
5. Doręczenia pism uczestników i pism sądowych odbywają się przy użyciu
środków komunikacji elektronicznej.
6. Sąd zawiadamia niezwłocznie usługodawcę o złożeniu wniosku przesyłając mu
jego treść i zobowiązując go do udzielenia odpowiedzi w terminie 24 godzin. O złożeniu
wniosku sąd informuje publicznie na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji
Publicznej.
7. Sąd jest zobowiązany rozpoznać wniosek w terminie 24 godzin od upływu
terminu wyznaczonego w ust. 6.
8. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
9. Sąd doręcza uczestnikom postępowania postanowienie kończące postępowanie
w sprawie wraz z uzasadnieniem.
10. Postanowienie uwzględniające wniosek podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
11. Na postanowienie sądu okręgowego przysługuje – w terminie 24 godzin od
jego doręczenia – apelacja do sądu apelacyjnego, który rozpoznaje ją w terminie 24

4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1823, 1860, 1948,
2138, 2199, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 67, 85, 187, 768, 933, 1133 i 1136.

– 7 –
godzin. Od postanowienia sądu apelacyjnego nie przysługuje skarga kasacyjna.. do
postępowania przez sądem apelacyjnym stosuje się odpowiednio ust. 5 6, 8 i 9.
12. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokonywania doręczeń, o
których mowa w ust. 5 mając na względzie zapewnienie skuteczności doręczeń oraz
ochronę praw osób, którym pisma są doręczane.”

Art. 2. W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2016 r.
poz. 639, 929 i 2260) w art. 3a dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„3. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji jest krajowym punktem
kontaktowym w zakresie usług świadczonych droga elektroniczną w ramach środków
społecznego przekazu, polegających w szczególności na wymianie materiałów
prasowych lub zamieszczaniu treści wytwarzanych przez usługobiorców społeczności
gromadzących się w ramach tych usług, i we współpracy z usługodawcami i
organizacjami usługobiorców, a także ministrem właściwym do spraw informatyzacji
oraz Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, inicjuje, wspiera, promuje
powstawanie na zasadzie samoregulacji lub współregulacji kodeksów dobrych praktyk
w dziedzinie środków społecznego przekazu, innych niż wyłącznie audiowizualne usługi
medialne, i zapewnia ich wykonanie, mając na względzie przepisy ustawy, ustawy –
Prawo prasowe oraz ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, a także dążąc do
urzeczywistnienia wolności wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i
rozpowszechniania informacji, dostępu do tych usług oraz rzetelności debaty publicznej,
przy zapewnieniu mechanizmów weryfikacji prawdziwości lub rzetelności informacji,
edukacji krytycznego poznania, z poszanowaniem swobody twórczej i uczciwych
praktyk rynkowych. Artykuł 18 ustawy stosuje się odpowiednio.”

Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Są to zmiany projektu https://t.co/OYMou5MoEi

Obecnie obowiązuje ustawa https://t.co/OYMou5MoEi

O autorze

Bogdan607

Polak, emigrant, wolny człowiek .